จุดจบของนักรบที่ถูกครอบงำด้วยอวิชชา

จุดจบของนักรบ

            จากการที่พระไตรปิฎกของเรานั้น เป็นคลังของสรรพวิชา เป็นขุมทรัพย์

แห่งความรู้อย่างแท้จริง พระเดชพระคุณหลวงพ่อทั้งสอง จึงย้ำนักย้ำหนาให้

ศึกษาพระไตรปิฎกให้ดี(นี่คืออีกเรื่องหนึ่งที่ผมงุนงงสงสัย พวกที่บอก

ว่าวัดพระธรรมกายสอนผิด ๆ ตั้งแต่ผมเข้าวัดมาหลายสิบปี ท่านก็สอน

แต่ให้ผมอ่านพระไตรปิฏก) ด้วยความเคารพในครูบาอาจารย์ หากมีเวลา

ผมจึงไม่พลาดที่จะคว้าพระสูตรขึ้นมาอ่าน

            ดูสารบัญแล้วเห็นว่าช่วงนี้มีเรื่องรบรากัน เลยหาดูว่าจะมีเรื่องอะไร

ที่เกี่ยวข้องกับการรบบ้างไหมแล้วก็พบพระสูตรที่น่าสนใจ ชื่อว่า

                        โยธาชีวสูตร ว่าด้วยปัญหาของนักรบอาชีพ

            กล่าวโดยย่อ พระสูตรนี้เป็นเรื่องของนักรบอาชีพ เข้าไปถามพระพุทธองค์

ว่า พวกอาจารย์รุ่นก่อน ๆ ของตนล้วนแต่บอกว่า หากนักรบคนใดมุ่งมั่นฆ่าคน

ให้มากยิ่งมากเท่าไร เมื่อตายไปจะได้ไปเป็นสหายของเทวดา ในเรื่องนี้พระองค์

มีความเห็นอย่างไร พระบรมศาสดาก็นิ่งไม่ตอบ ห้ามอยู่ จนกระทั่งครั้งที่ 3

พระองค์เห็นว่าอยากรู้นักใช่ไหม เลยตอบให้ชัด ๆไปเลยว่า ลองคิดดูนะว่า หาก

ใครที่คิดจะฆ่าผู้อื่น ต้องตั้งจิตไม่ดีไว้แล้วว่าจะฆ่าเขาอย่างไร จะฟัน จะแทง จะ

ทรมาน จะใช้อาวุธอะไร ทำวิธีไหน รับรองตายไปมีคติแค่สองคือ นรก กับ

การมาเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉาน

            พอพระบรมศาสดาตรัสเสร็จ นักรบอาชีพท่านนี้ น้ำตาไหลพราก ๆ

เสียอกเสียใจว่าถูกคนรุ่นก่อน ๆ หลอกลวง  เกิดความซาบซึ้งในธรรมะของ

พระองค์ว่าประดุจหงายของที่คว่ำ เปิดของที่ปิด จุดประทีปในที่มืด บอก

ทางแก่คนหลงทาง ว่าแล้วก็เลยขอถือพระรัตนตรัยเป็นสรณะจนตลอดชีวิต

            อ่านเรื่องราวจบ ภาพที่เกิดในใจของผมคือ การรบอย่างดุเด็ดเผ็ดมัน

ที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน ปล่าวครับ ไม่ใช่การรบในสนามรบทั่วไป ไม่ได้ใช้ปืนผา

หน้าไม้ แต่เป็นการรบในกระดานชนวนอิเลคทรอนิค(ก็คอมพิวเตอร์นี่แหละ)

ผมนึกถึงนักรบที่ถูกพรรคพวกหลอกว่า ให้กล่าวร้ายพระสงฆ์ ให้ห้ำหั่นคน

ที่ไม่เห็นด้วยกับตน ยิ่งเล่นงานได้หลาย ๆ องค์ยิ่งเป็นการดี ใช้คำหยาบคาย

ด่าว่าพระสงฆ์ มีการเปรียบเปรยราวท่านไม่ใช่มนุษย์ ทั้งที่ท่านเป็นผู้มีศีล

มากกว่าตนไม่รู้กี่เท่า บางคนก็ทะนงตนว่ามีความรู้มากกว่า บางคนก็ทะนง

ตนว่าตนเองมีศักดิ์มีฐานะที่สูงกว่า บางคนแม้กายจะเป็นพระแต่การกระทำ

กลับสวนทางเพศภาวะของตน แล้วยังกล้าประกาศตนจ้วงจาบพระมหาเถระ

สนับสนุนผู้ทำผิด บางคนก็กล้าให้ร้าย กล่าวคำเท็จต่อครูบาอาจารย์ในที่

สาธารณะโดยปราศจากความละอาย  บางคนก็ใช้ความน่าเชื่อถือว่าตนเอง

จบกฎหมายออกมาชี้นำสังคมให้เห็นผิด บางพวกเมื่อถูกยกว่าเป็นปราชญ์

ก็เลยทะนงตน ออกมาถล่มพระผู้ใหญ่อุตลุด

            ผมนึกถึงภาพว่าบุคคลเหล่านี้ แต่ละวันแต่ละคืนที่ล่วงผ่านไป คง

จะคิดแต่วิธีการ คิดแต่คำพูดที่จะมาจัดการชี้นำสังคมให้เห็นผิดตามไปด้วย

ในใจนั้นคงสั่งสมความหมองมากเข้ามากเข้าไปทุกที  หรือบางคนคงไม่ใช่

หมองแล้ว คงเป็นความมืดดำ จนยากจะเกินเยียวยา

            นักรบในพระสูตรยังมีบุญที่ได้พบพระบรมศาสดา ได้มีโอกาสฟัง

ธรรมแล้วตรองตาม จนเกิดสัมมาทิฏฐิ แต่นักรบที่ผมกำลังกล่าวถึงจะ

มีใครหนอ ไปชี้ทางสว่างให้ ว่าการกระทำนั้นมันบาปมหันต์ในการที่

ไปว่าร้ายผู้มีศีลมากกว่าตน ใครหนอจะเป็นผู้ไปเขี่ยเอาธุลีในดวงตาให้

หลุดออกไปได้

            เป็นห่วงครับ เป็นห่วงจริง ๆ ว่าจุดจบของชีวิตหลังความตาย มีคติน่ากลัวครับ น่ากลัวยิ่งกว่านักรบในพระสูตรเสียอีก

ปรัศนี